Wilijne życzynia.

Ze łokazji Świónt Bożego Narodzynia,

życza Wóm wszystkim powodzynia –

we wilijny wieczór, kedy gasnóm spory,

(i kożdy sie z kożdym godzi)

w tym dniu nóm sie Pan Jezus narodzi.

Życza Wóm, żebyś cie te świynta po ślónsku spyndzili,

tak jak nasze przodki to już przed wiekami robili,

cobyś cie sie ze całóm familjóm przi jednym stole trefili,

coby nasze ślónske zwyczaje nigdy niy zginyli,

żeby na Waszym wilijnym stole nic niy brakowało,

przi nim zaś wolne miejsce do wandrowca łostało,

na tym stole ślónske potrawy zagościli –

karp, moczka, makówki świónteczny plac zajyli.

Dzielónc sie ółblatym uznali spokoju,

żykajónc razym doczekali świóntecznego nastroju,

żeby Dziecióntko prziniósło prezynty wszystkim Wóm,

pod świóntecznie łobleczónóm chojinkóm.

Winszuja Wóm przi tym feście,

spełniynia tego co nojlepsze –

we blasku świyczek niych melodia kolyndów we świat płynie,

niesie te świónteczne życzynia kożdyj ślónskij rodzinie,

żeby Wóm te świynta na zawsze we pamiynci łostały,

tego życzy wszystkim Wasz Laubowy kumpel Mały.

Mały(Andy).

Z życia jednego górnika.

25-lot na „Katowicach” przerobiłech,

tysiónce szychtów pod ziymióm spyndziłech,

codziynnie szolóm na dół sjyżdżołech,

ćwierć wieku wóngel fedrowołech.

Ciynżki los mi zrychtowałaś grubo,

łoroz tómpło – niy trwało to dugo,

łobje nogi „poświyncić” musiołech,

inwalidóm na reszta życia łostołech,

i choć we „wózku” łod tónd siedziołech,

żol do ciebie – grubo, nigdy niy miołech,

bo tradycjo górniczo mo ślónzok we krwi -

niy ino na dobre, ale i tyz na złe dni.

Dzisioj „moja” gruba  już niy istnieje,

po 176-latach skóńczyły sie jeji dzieje,

jo bergmónym łostołech do dnia łostatniego –

byłech dumny ze „stanu górniczego”.

Ze górniczym słowym „Szczyńść Boże”,

pozdrowjóm Wos wszystke grubiorze,

pozdrowjóm Wos mojich kamratów,

z dalekich, mrocznych zaświatów……..

(a Ciebie dziynkuja mój synu,

żeś napisoł to we mojym imiyniu).

Mały(Andy).

„Dojrzywanie” Hanysa

Jak my jeszcze byli mali
Hanysami nos przezywali
jo niy umiołech sie z tym pogodzić
czasym chciołech „ze siebie wychodzić”
bo przeca to łoni na Ślonsk przijechali
tukej chcieli rzondzić-nojlepi by nami pomiatali.
Jak my na kolonie we Polska wyjyżdżali
łod słowa kaj – „kajki” na nos godali,
we wojsku niy było żodnego Hanysa
„sie siedna” łod slowa „usiąda”
grzmioł Prudnik i Nysa.
Niy jedyn richtigi Polok sie mnom brzidził
bo jo sie naszego jynzyka niy wstydził,
s`nimi miołech zawsze krótko rozmowa
bo jo im kalyczył „jejich” polsko mowa.
Roztomajte łokryślynia łoni na nos mieli,
jak coś ło nos pedzieć chcieli,
a my cołke życie tak samo godali
kożdy Hanys to wiy-my im ino jedna nazwa dali.

HANYS – różne były losy pojyncia tego
ale jo – padom Wom byłech, jest żech i byda… zawsze dumny z niego.

Mały(Andy)

Treny Małego.

Ślonsku nasz ukochany
musisz zagojić Swe rany
gruby Ci zbulyli, huty poprzerobiali
tradycjom Tyj ziymi sie niy interesowali.

Choćby wszystko sam zbulyli
jedno zbulić niy som w stanie
nasza miłość do Tyj ślonskij ziymi,
ta nom na zawsze łostanie

Mały(Andy)

Ślonski jynzyk – jak my kejś godali.

Lata tymu mieli my metalowe miski i tygliki,
we biksach trzimali my sicherki i szpyndliki,
do krałzów zbiyrali my bonte knefliki,
na babki godali my starki, na dziadków starziki.
Łone były dziołchy, my byli chopcami
taki to boł podział miyndzy nami,
dziołchy mieli dugie wosy, chopcy krótkie i szajtle
a łogólnie godało sie na nos bajtle.
Bombony to mieli my kopalnioki
na kere godali my tyż szkloki,
przyndza i nici mioł kożdy w doma
sztopfnadla i hyknadla miała kożdo Oma.
Matki sztrikowały nom mycki, glazyje i zoki
co lepszo hyklowała szajbki, gardiny i boki.
Fuzekle sie wtedy jeszcze sztopowało,
mydłym ze gruby mył kożdy swoji ciało.
Gardiny my szpanowali u ciotki Eriki
po żur my łazili do starki Mariki.

Choć godka sie zmiynio, niekierych słów już niy ma
to Hanys tukej miyszko już łod pokolynia
ta ziymia toż przez wieki zawsze naszo była
Ślonsk łostanie Ślonskym -  w tym jest Jego siła!

Mały(Andy)

Ślonskie lyczynie

inaczyj: niy łocyganione przeżycie Małego

Na pich ze kumplami poszołech se pewnym razym
flidru chciołech mamie narwać do blomwazy,
siostra juz waza narychtowała,
co sie stanie na pewno niy przecuwała.
Na zaruściałym gwoździu na płocie wisieć łostołech,
jak spadołech na ziymia ło fliedrze jusz niy myślołech-
szłapa żech sie richtich fest rozwalył
niyspodzianka dlo mamy żech cało zawalył.
Szinbein łod zewnontrz boło widać
mie sie to chyba musiało przidać.
Rana boła ciynto i szarpano
bolało mie z gyry cołkie kolano,
ze 12 cyntow dugo, 1 cynt szyroko boła ta szrama
krew sie z nij loła jak łod Piszczyckich krowów śmietana.
Łzy mie już same ze gałów wyśli
jak mie chopcy do dom na plecach niyśli.

Na placu na ryczkach siedziały
stare czasy sie spominały-
Parcycka, Furdzicka, Wróblino, Szczyglino
pomogały nom bajtlom ze placu kaj szło ino,
siedzialy sie ganc spokojnie
łosprawiały sie ło drugij wojnie.
Jak mie łobejrzała Szczyglino,
cołke życie to byda spominoł-
to łona padała mi na to:
tosz mosz karlusie za to
ze Boży woli, ze winy twoji
aże do wesela ci sie zgoji,
a skońc beczeć, tosz sie nic niy stało
przeca ci mamlasie na wojnie cołkij szłapy niy urwało.
Wtedy to przeca niy boło tak jak dzisioj,
bo wto wtedy ło tym słyszoł,
coby bajtle bez trzi dni płakali
a wszyjscy sie jeszcze nad niym litowali.
Wróblino prziniosła ze swoji ajncli jakoś szmata,
zrobiyła ze kamelków herbata,
płokała mi rdza ze rany,
jo rycoł dali jak łopyntany.
Parcycka pedziała Wróblinie,
łonego to przi tym niy minie,
właź do dom – zecaj ze dwóch jajców rób,
na łokłod do tych jego nóg.
Jak tyn zecaj poleku łostygnoł,
jo jusz ze strachu siech wygnoł,
na ta rana to prziłożyli,
bandażym wszysko łowinyli.
Jak łone mje tak łoperowały jo ino myślołech ło tym-
dobrze żech łostoł leżeć pod tym płotym,
bo jak by mi tak richtich urwało fus na wojnie
to bych sie niy leżoł tak spokojnie,
a wiela by trza boło jajcow zrobić,
coby mje biydokowi bez nogi dogodzić.
Jak łojce moje prziśli ze roboty,
przeblecone już miołech galoty,
po placu juzaś ze bajtlami żech lotoł
ino ze chlywikof żech na doł niy skokoł.
Jak mje Mama ze tym łopatrunkym łobejrzała
sie na tyn widok tyż fest pobecała.
Ta łoperacjo miała jedna dobro strona,
kontrola lykarsko robiyła keroś ze placu Oma,
a że niy boła szyto noga,
wycionganie szwof – to niy boła moja sroga.

Dzisioj – móg bych sie wetnońć ło wszystko,
iże ani lykarz, ani łoperacja plastyczno,
niy pomogły by mi ze żodnyj strony,
tak jak mie ftedy pomogły -  te ze naszego placu Omy.

Jak woś to czytoł bydzie, ze własnyj woli,
a pomyśli co łon nom tukej fanzoli,
to Wom powiym – jo bych boł wto tyż niy wierzył
jak bych to som na własnyj skórze niy przeżył.

Mały(Andy).