Kole Wielkij Nocy.

Jak katolicko tradycja koże.
dopomóż mi w tym, o Boże,
żeby przikazanie dochować
„roz w roku komunja świynto przijmować”.

Niych zgodnie z tradycjom łostanie
- o Ty nasz Chryste Panie -
trza iś nóm do spowjedzi,
ogłoszynia parafjalne śledzić -
kej bydzie ksióndz w słuchatelnicy,
by wyspowjadać sie mógli – my grzysznicy.

Jak raja przidzie, podlyź do konfesjónału,
niy gibko – ale ze powagóm, po mału,
swoje grzychy z namysłym wymjynić,
w prziszłości próbować sie zmjynić.

Głymboko żałować za grzychy,
z pokoróm, bez żodnyj pychy,
we miłosierdzie Twoje zaufać,
pokuty z godnościóm wysuchać,
zeżykać paciyrz abo litanio,
w kościele abo nim pódziesz do spanio.

Sprow, żebych był przigotowany – o Panie,
na Twoje Zmartwychwstanie,
żebych gotowy był na przijyncie Ciebje -
jak TY już bydziesz:
„siedzioł po prawicy Twojego Łojca w niebje”.

Mały(Andy).

Wielkanocno prośba.

Na te Wielkanocne świynto,
niych „zajónczek” tyż i łó mie pamiynto,
prosza – niych mi tyż coś prziniesie,
jak bajtel byda to szukoł we łogródku i w lesie.

Mógło by być coś do łobleczynio,
pasować bydzie bez mierzynio,
abo coś richtich słodkego –
kurka abo barana lukrowanego,
a może coś alkoholowego –
uciecha bych mioł tyż ze tego.

Z góry ci za tyn gyszynk dziynkuja,
za wiela sie niy winszuja,
bo pamiyńć ło innych sie liczy -
szczyńście łobdarowanych niy zno żodnyj granicy.

Mały(Andy).

Lóny poniydziałek.

Śmingus-dyngus po leku nadchodzi,
we poniydziałek go bydymy łobchodzić,
wodóm trza bydzie poloć kożdo frela,
sikówki szykować już w niydziela.

Niykere dziołchy sie zaroz łobrażajóm,
na szpasie sie wcale niy znajóm,
strach mo niyjedna frela,
żeby niy zbuliła sie jeji dałerwela,
a łoblecóne majóm cwitry, kecki abo galoty –
bojóm sie, bo to fyrmowe klamoty.

Frelki! Wjerzcie mi na słowo,
chopcy lejóm ino czystóm wodóm –
jo niy wjym po co tela złości,
przeca te łachy wyschnóm „łod samości”.

Za polónie kroszónka chopcóm dejcie,
cukrowego zajónca „pod rynkóm” miyjcie,
pomalowane jajco na twardo,
starszymu – sznapsa pasuje tyż bardzo.

Jo móm prośba wjelko,
dej sie poloć frelko,
niych cie to niy minie –
niych ta staro tradycjo nigdy niy zaginie.

Mały(Andy).


PRIMA APRILIS.

Myśla, że wszyjscy pamjyntajóm,
wróble ło tym na drzewach ćwiyrkajóm,
że szczególny dziyń dzisioj mómy,
uciecha mo kożdy – łod bajtla aż do omy.

PRIMA APRILIS łón sie nazywo,
w tym dniu możesz przeżyć na „żywo”,
że już z rana wtoś cie zrobi „za bozna” –
bo 1-go kwietnia „za cepa” robić można.

Jako, że tak to już je łod wjeku,
tóż weź sie to „ze szpasym” czowieku,
uśmiychnij sie i niy nerwuj sie zaro…..
by niy znikła nóm ta tradycja staro.

Mały(Andy).

Pjyrszego kwietnia.

Pjyrszego kwietnia dzisioj mómy,
myśla, że wszyjscy pamjyntómy –
ja richtich ty sie niy mylisz,
dzisioj je PRIMA APRILIS.

Bajtle majóm uciechy w pjeróny,
robjóm „za cepa” nawet stare omy,
w tym dniu „za bozna” robi kożdy-kożdego,
mody-starego, stary-modego,
niy łobydzie sie bez szpasu tego,
w tym dniu sie niy łobrażo żodyn na żodnego.

Zrób tyż kogoś „za bozna”,
zrób siebie uciecha, a innymu radość,
coby tyj staryj tradycji –
mógło stać sie zadość.

Mały(Andy).

Uroki wiosny ( łoczami chopa).

/

Wiosna idzie,

robi sie ciepli na dworze,

zimo – ty musisz łodyjść,

ciebie już nic niy pomoże.

/

Chnet niy trza sie bydzie łoblykać,

tak jak te misie polarne,

„mini” łoblekóm zasik,

te ślónske dziołszki szwarne.

/

Hormóny robióm kopyrtki,

humor poprawjo sie ludziom,

za frelami bydzie sie szło łobejżec,

za swojóm …. ale i tyż cudzóm.

/

„Tyskie” szło bydzie wypić,

we jakimś piwnym łogródku,

beczkowe z piankóm na świyżym lufcie,

sónczyć ze kufla po malutku.

/

„Łobalić” bydzie szło halba,

z kumplami na plantach za blokym,

a niy ino kajś we familoku,

pod baby „sokolim łokym”.

/

WIOSNO! Jo ciesza sie, że już idziesz,

jak jaki bajtel we piosku,

tyś nojpiykniyjszóm poróm je roku,

gryfnoś – jak ze bilderbucha na łobrozku.

/

WIOSNO! Godóm to teraz głośno,

tyś – we mojich łoczach – je pełno uroku,

dziynkuja ci, że dó nos prziłazisz –

ło tym samym czasie, kożdego roku.

/

Mały(Andy).

Nadyjście wiosny.

/

Wiosna sie zbliżo srogimi krokami,

robi sie ciepli na dworze -

mómy półowa już marca,

zima sie wrócić niy może.

/

Wiosna idzie,

cieszy sie mały i wiely,

bo trza to prziznać – w tym roku,

zimy za dużo my mieli.

/

We parku i na łogródku,

zielono po leku jest trowa,

wszystko bónte sie robi,

życie sie budzi łod nowa.

/

Zwierzynta lotajóm po lasach,

a ptoki ćwiyrkajóm we gaju -

bo przilecieli już nazod,

ze rajzy, z ciepłego kraju.

/

Ze ziymi wyłażóm kwiotki,

na drzewach widac już pónki,

WIOSNO ! jo ciesza sie, że idziesz,

niy żałuja ze zimóm rozłónki.

/

Ludzie powinni sie dopasować,

tak to już je łod wjeków,

po zimje wiosna przichodzi,

tóż ciesz sie richtich czowieku.

/

Łostow tak ta prziroda,

Weź przikład ze fauny i flory -

Niy ingeruj, niy mjyszej, uważej !!!

By niy był tyn świat bardzij chory.

/

Mały(Andy).

Ślónsko zima.

Na tym naszym gryfnym Ślónsku,

jak my jeszcze byli mali,

cołki rok – i tyż bez zima,

bajtle po placu lotali.

Po szkole do dóm lecieli -

ło niczym innym niy myśleli,

w doma sie gibko przeblykali,

szlynzuchy na szłapy łobuwali,

na plac wyłazili -  po cichu żykali,

coby ich łojce do dóm niy wołali.

Myńsze bajtle szlynzuchy rzymiyniym zapinali,

wiynksze do szczewika kluczym przikryncali,

potym sie klojzdało,

tam kaj sie yno dało -

po zamarzniyntym basynie, stowie, jeziorze,

klojzdali te ślónske szkolorze.

Dziołchy mjeli figurówki, hokejówy chopcy,

znali sie wszyjscy – żodyn niy był łobcy,

brali swoje hokejkryki, torman hokejfela,

we hokeja grali beztydziyń i we niydziela.

Na placach klojzdówki robiyli,

we szułach wartko po nich jeździyli,

na sankach sie woziyli -

żodnego bergu niy łopuściyli,

na nartach sjyżdżali, na dechach skokali -

ino na nich, tak jak dzisioj niy lotali,

bałwana lepiyli, kulkami sie ciepali -

sztyjc moc szpasu mjeli – nudy niy znali.

Dzisioj cołkym inne zimy mómy,

śniygu po leku  niy znómy,

kedyś zima srogo była – łod dzisiyjszyj lepszo,

mróz trzimoł i śniyg leżoł  – łod listopada aż do kwietnio.

Choć wiym, że to niymożliwe –

Wy możecie mi wierzyć,

te zimy za bajtla – na Ślónsku -

te chciołbych jeszcze roz przeżyć

Mały(Andy).