Wionki

Kajście sie podziały wy, stare dobre czasy? Kajście som lata szczyśliwe,

w kierych my se tak piyknie żyli? Żyli po przyjocielsku, Z Panym Bogiym na kożdym kroku, w zgodzie z naturom, z otwartymi sercami dlo kożdego.

To prowda, tyn świat, po kierym my downij deptali i kiery my oglądali był mały i bez przeklasów, ale za to tyn świat w naszych duszach był wielki i przebogaty, że chciało sie zyć.

Dejmy na to, jak to było u nos w czyrwcu. Cóż to był za piykny miesiąc!
Roz, że go przyroda umiała ukwiecić drugi, że ludzie poradzili go prziozdobić slicznościami: przisłowiami, wrózbami, piesniczkami, zwyczajami.

Jedyn taki zwyczoj – puszczanie wionków – był o nos przepjykny.

Dziołszyce – najwiyncyj te na wydoju – zbiyrały na św. Jana najpiykniejsze kwiecie, jaki ino rosło na świecie. Najpjykniejsze, kiere umiało chłopców czarować. Pod wieczor szły z nimi ku rzyce i puszczały jich na woda.
A kaś dalij, przeważnie przi piyrwszym moście chłopcy chytali to kwiecie.
Chytoł kożdy swój i zagadywoł, od kierej jest dziołchy. O! radości było, jak kiery zgodł.

Zaś w innych stronach miyndzy to kwiecie wrazowało sie zapolone świyczki. W nocy, jak tych wionkow płynyło dużo – piyknie to wyglondało. Młodzi siedzieli nad wodom i patrzeli w tyn blask i se marzyli o lepszym życiu kaś w dalekim świecie.

Zno sie takich, co sie dali namowić na tyn fifidłom. Wyjyżdźali w świat niby po lepszy los, a potym sie musieli poniywiyrać bele kaj. A drudzy słuchali ojców, kierzy jim stale tublikowali:

- Niy dydź głupi! Pamiyntej – wszyndzie fajnie, kaj cie niy ma…

z kalyndorza KWK „Ziemowit” na rok 2002

spisoł Hanys