Ślónsko zima.

Na tym naszym gryfnym Ślónsku,

jak my jeszcze byli mali,

cołki rok – i tyż bez zima,

bajtle po placu lotali.

Po szkole do dóm lecieli -

ło niczym innym niy myśleli,

w doma sie gibko przeblykali,

szlynzuchy na szłapy łobuwali,

na plac wyłazili -  po cichu żykali,

coby ich łojce do dóm niy wołali.

Myńsze bajtle szlynzuchy rzymiyniym zapinali,

wiynksze do szczewika kluczym przikryncali,

potym sie klojzdało,

tam kaj sie yno dało -

po zamarzniyntym basynie, stowie, jeziorze,

klojzdali te ślónske szkolorze.

Dziołchy mjeli figurówki, hokejówy chopcy,

znali sie wszyjscy – żodyn niy był łobcy,

brali swoje hokejkryki, torman hokejfela,

we hokeja grali beztydziyń i we niydziela.

Na placach klojzdówki robiyli,

we szułach wartko po nich jeździyli,

na sankach sie woziyli -

żodnego bergu niy łopuściyli,

na nartach sjyżdżali, na dechach skokali -

ino na nich, tak jak dzisioj niy lotali,

bałwana lepiyli, kulkami sie ciepali -

sztyjc moc szpasu mjeli – nudy niy znali.

Dzisioj cołkym inne zimy mómy,

śniygu po leku  niy znómy,

kedyś zima srogo była – łod dzisiyjszyj lepszo,

mróz trzimoł i śniyg leżoł  – łod listopada aż do kwietnio.

Choć wiym, że to niymożliwe –

Wy możecie mi wierzyć,

te zimy za bajtla – na Ślónsku -

te chciołbych jeszcze roz przeżyć

Mały(Andy).