Za tyn konszczyczek czornego nieba
Starzik na grubie wongiel fedrowoł
robota ciynżko toż jom szanowoł
do życio niy było mu wiela trzeba
yno konszczyczek czornego nieba
We przodku romboł te wielki bryły
co mu po ćmoku złotym świeciły
łod tego kurzu sromotnie mdliło
w łepie huczało we łoczach ćmiło
Za tyn świat mały dusza by sprzedoł
to jego Hajmat Łon ło tym wiedzioł
a to że czornom sadzom zmazany
przeca tym wonglym je malowany
Śmiertka mu nieroz s kosom lotała
bo swoja dola tyż dostać chciała
choć nie boł starzik już taki mody
to u Barborki mioł wielki chody
S nieba na Niego ciyngiym kukała
aż mu ta gowa fest zesiwiała
toż do cechowni pukiet przinosioł
przed Ji łobrazym ło łaski prosioł
A tara starzik som na pyndzyji
coż im łostało grani na cyji
ło grybie kero była mu niebym
i pomazanym płaczkami chlebym
R.Sobik
GALOPL.PL vortal miłośników koni
Giskana Fojermana
Majowe fotografije
Norbert z Fryny
SLONSKY RADIO
Utopkowa zegrodka