Pietrek

Strona główna

 Radoszowy 03.08.99    

"Opis konia"

 Koń noleży do zwierzont domowych, jak gyn¶, kokot, kura, gołomb i blechy, chociożki mało kiery mo końia w doma. Jak wszystki zwierzynta domowe, koń nolezy do zwierzont pozytecznych, bo dowo czlowiekowi zarobek, chocioż nie dowo mlyka.

Koń je długi i mo na samym przodku gowa, kiero sie nazywo końsko gowa, abo łep. 
W łepie po łobu stronach mo koń ¶lypia kiere som zawsze ¶lepe, skuli tego, że nosi skórzane bryle, przez kiere jeszcze myni widzi, jak przedtym.

Koń, kiery jest ¶lepy na łoczy widzi z przodku to samo, co i ze zadku. Koń ni mo kudłów na łebie, a yno na karku i tym sie rózni od człowieka. W gymbie nosi koń zymby jak człowiek, po kierych sie poznowo czy koń jest stary, czy młody.

Koń mo z wiyrchu pukiel (czyli jak rechter padajom - rzgbiet), kiery sie
ciongnie bez całego konia aż do zadku, a jes na to, by na nim mogło sie rajtować. Tyn pukiel jest. zawsze bardzo chudy i ostry i lo tego trza mu zawsze przywionzywac siodło, abo rubo deka, zeby sie tyn, co rajtuje na nim, nie lozlupoł na poły. Na kożdvm końcu mo koń jedna

 szlapa, do kupy sztyry, z kierych jedna zawsze jest popsuto i zawsze musi lotac na trzech, abo na jednej. Zadniom szlapom koń swito, na co trza bardzo dować pozor, bo to ni ma zdrowe. 

Na samym zadku mo koń logon, z kierego sie robi madrace, abo pyndzle, a kierym se koń może hustac, abo łodganiać muchy.

Miyndzy logonym a lebem mie¶ci sie cały koń. Mo łon po bokach wystajonce ziebra, kierych nie smi widziec, aby nie umar ze strachu, :ze jest taki chudy. Skiż tego dowo mu sie na ¶lypia te skorzane brele.

Z konia robi sie koński wosztliki. Używo go sie tyż do rajtowanio i zaprzynganio, ale coraz myni, bo ludzie terozki wolom jechac na kole. Je¶li koń je rodzaju żynskiego, to pado sie na niego kobyła, abo skapa, czego jednak rozpoznać nie idzie, bo koń mynski wyglondo tak samo jak koń babski, kiery nie nosi k.iecek.
Koń jy trowa, sieczka abo łowies. Piwa ani gorzołki nie pije.  Czytać tyż nie poradzi, bo nie potrzebuje chodzić do szkoły."

Piotru¶ z Radoszow,

Piotrus, rzondziył "O koniu" - aut. Stanisław Ligoń, z pamiynci w konkursie i dostoł nagroda, yno z tej uciechy ciotka Danka zapomniała jako. Ale na pewno piyrszo. Piotru¶ bydzie mioł za niydugo dziesiynć lot..


Piyknie, ni?