Danka

Strona główna Zasmolone zaćmiyni

 List do Klubu z Niemiec 19.08.1999 r.

Moi Roztomili

To momy juz Barborka, Francika, Karlika   a Marysiow, brakuje yno Zeflika do
tych slonskich mianów. To jo wom dzisio opowiym jedna historia, co sie
wydarzyla przed laty na Hoimgrubie, a bylo tak:

Karlik byl synkiym od Francika, a od niego prziociel, co mu byl kuzynym,
nazywoł sie Zeflik. Wszyscy trzi robiyli razym na Hoimgrubie w Niewiadomiu,
a było to jeszcze krótko przed tom piyrszom wojnom.

Tyn Karlik byl bardzo szykowny karlus: wesoly, umioł wicować, jak trza bylo i wypić, komplów mioł moc, a dziołchom ogromnie sie podoboł. Yno farorzyczek mieli snim stropiyni, bo diosek nierod do koscioła chodziył, jak sie to godo: roz minył, roz sfinył.
I od niego mamuliczka, bo go do rzykanio nagnac ni mogli. Bez toz tez zawsze za niego rzykali, a swojymu, jak do roboty wychodziyli godala: "Franciczku, a uważej mi tam nasia i naszego synka, byda na wos z łobiadym czakala", a Karlikowi krzizyk na czole robiyła, chocioż tyn sie zawsze łoganioł.

Jednego dnia szli jak zawsze do roboty, a jak wychodziyli było jeszcze cima Przesto niyśli w rynce karbitka i se poświycali: łojciec na przodku, a oba synki pora krokow za nimi.Łosprowiali se o niedzieli, Że pojdom do skały, kaj na łonce przi lesie szło potańcować i piwa sie napić. W jednym momycie nie wiadomo skond pojawiyła sie przi nich młodo dziołszka, cało owiniynto w chusta, yno gymbusia było ji widać, a było łogromnie szykowno. Toż tyn Karlik przisuwa sie ku nij i pyto, kaj ona tak po ciymku idzie i ze mogom ji poświycić, żeby na chymbolach nie padła. A ona usmiycho sie yno trocha smutnie i godo, że mo oczy do ciymnosci przizwyczajone i żeby sie o nia nie starali, yno o siebie, bo nie wiadomo, co ich jeszcze czeko. I tak nogle, jak sie pojawiyła, tak nogle sie też straciyła.

Synki yno sie zasmioły i idom dalij, nic se przi tym nie myślonc. Dopiyro jak prziszli do cechowni, to Karlik pojrzol na łobrozek od swiyntej Barborki, co na scianie wisioł i jak nigdy przeżegnoł sie, tak na wszelki wypadek.

Zjechali na doł i byli już dość dłogo przi robocie, jak nogle skała zaczyna sie łobsuwać, i wszyski chopki zaczyni z przodka uciekac, a kozdy strachu mioł pełne galoty. Karlik też, ale jak sie obrociył i nie widzioł swojigo lojca i Zeflika, postanowiył sie wrócić i obejrzeć, kaj oni som. Leci i wolo, roz "Franciku", roz "Zeflik", ale nik mu nie lodpowiado. Nogle widzi na lewo od sia malucki, słabe światełko i słyszy cichy głos, "sam, sam Karliku, pódź!". Bez wahanio idzie w tym kierunku, a tak mu sie zdowo, że to ta dziołszka go wobi, co jom juz przed robotom widzioł. Yno pora metrów dali widzi dwóch chopków pod scianom, podchodzi do nich, a to som ci, co ich szukoł. Łojciec leży na ziymi przisuty, a Zeflik potrzimuje złomany sztympel, co na ojcowych piersiach leży. We dwojka z Karlikiem dali rady lojca wyciongnonć i dokludzić do klotki, a kamraty już ich tam na gora, yno trocha pocharatanych, wyciongnyli.

Godali potym, ze to Barbórka, patronka górników, Karlika dowiodła i życi łojcu uratowała.

Czy to je prowda, czy ni - nie wiym, ale musiało coś w tym być, bo potym tyn Karlik zrobiył sie ogromnie pobożny.

I jak nie umrzyli, to do dzisiok żyjom i mogom Wom poświadczyć ta colko historyjo.



I dwie dziurki w nosie i skonczyło sie.

Waszo Danka